اشعار شاعران

من بگردم گرد آن یاری که میگردد پی ام

من به مرگ راضی‌ام اما نمی‌آید اجل بخت بدبین زین اجل هم ناز می‌باید کشید

زنگ اِملا شود و کودک سابق باشم دوست دارم که کنار تو غلط ها بکنم

نازنین آمد و دستی به دلِ ما زد و رفت پردهٔ خلوتِ این غمکده بالا زد و رفت

رفتی و در دل هنوزم حسرتِ دیدار باقی حسرتِ عهد و وداعم با دل و دلدار باقی

تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم این‌گونه در اسارت و آزاد می‌روم مثل پرنده‌های رهاکرده از قفس با پای خود به خانه‌ی صیاد می‌روم شیرینِ من، سفر کن از اینجا که بعد تو من هم به راهِ رفته‌ی فرهاد می‌روم چون گَرد راهِ تو، که تو در آن نهان شدی بر خاک می‌نشینم و بر باد می‌روم من غرق باورم به تو، اما تو باز هم تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم

هرکه نامت ببرد شعله به جانم افکند نام تو بر لب من باید و بس

تا که خلوت می کنم با خود؛ صدایم می کنند بعد؛ از دنیای خود، کم کم جدایم می کنند گوشه گیری انتخابی شخصی و خودخواسته ست پس چه اصراری به ترک انزوایم می کنند مثل آتشهای تفریحم که بعد از سوختن اغلبِ مردم به حال خود رهایم می کنند «ای بمیری! لعنتی! کُشتی مرا با شعرهات» مردم این شهر اینگونه دعایم میکنند احتمالاً نسبتی نزدیک دارم با خدا مردم اغلب وقت تنهایی صدایم می کنند مثل خودکاری که روی پیشخوان بانکهاست با غل و زنجیر پایم، جابجایم می کنند

از همه دور می شوم، نقطه کور می شوم زنده به گور می شوم؛ باز مقابلم تویی

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید

بنگر و بشنو، بگذر و بِه شو

من کجا و غزل و قافیه و شعر کجا این تو بودی که شدی باعث شاعر شدنم