اشعار شاعران

رسم این مگر نبود که گر آتشم زنی؛ خاکستر مرا نسپاری به دست باد؟ گفتی ببند عهد و به من اعتماد کن نفرین به عهد بستن و لعنت به اعتماد

بی تو محتاج تر از تشنه به آبم امشب بده از دست لبت باده نابم امشب شب آغوش تو را کیست به من هدیه دهد؟ تا که بهتر بشود حال خرابم امشب

ز ذوق دیدن رویش به محشر شب مردن نخواهد برد خوابم

شعر هایم جز خودش دست همه چرخید و حیف آن که بایستی بخواند مصرعی از من، نخواند

این شعر مولانارو بفرست برا کراشت: گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو.. گر هست بگو.. نیست بگو.. راست بگو..!

قدم بزن همه ی شهر را به پای خودت و گریه کن وسط کافه ها برای خودت تو خود علاج غم و درد بیشمار خودی برو طبیب خودت باش و مبتلای خودت شبیه نوح اگر هیچکس به دین تو نیست تو با خدای خودت باش و ناخدای خودت دوباره دست به زانوی خود بگیر و بایست بزن اگر که زدی، تکیه بر عصای خودت بگرد و صورت خود را دوباره پیدا کن تویی که گم شده ای بین عکس های خودت

تو را چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟ که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

یک نفر میگفت دیدی آخرش سرما گذشت موسم گرما رسید و فصل سختیها گذشت گفتم آری دیدم اما کاش می دیدی تو هم بین سرد وگرم این دنیا چه ها برما گذشت

لبریز یار گشتم و ترسم که مدعی بر من کند نگاه و تماشای او کند

گفتی ببند عهد و به من اعتماد کن، نفرین به عهد بستن و لعنت به اعتماد

گر برود به هر قدم در ره دیدنت سری من نه حریف رفتنم از در تو به هر دری

سوی من شادی نیاید، تا نیایم سوی تو